از کوزه همان برون تراود که در اوست

ازم متنفره. نمیدونم چرا قبول نمی کنم. به زبون نمیاره ولی میدونم هست. میدونستم نباید تحت فشار بذارمش. ولی حالم بد بود. اصرار کردم برای دیدنش و عصبانی شد... دو سه ساعت بعد فکر کردم شاید مثل قدیم باشه... شروع کردم براش نوشتن. وسط حرفام پرسیدم الآن عصبانی هستی؟ جوابش یه جمله بود "بسه دیگه". چقدر حقیرم پیشش... بعد از مدت ها امشب یه نفر به جز خانواده م نگرانم شده بود. میلاد. اونم حتما بخاطر اثر قرصاشه... من دوست داشتنی نیستم... باور کردن یا نکردن حرفای رهام فرقی به حال من نداره. اگه بتونم کمکش می کنم...

ادامه مطلب