60

چه توقع ها دارم! به یکی دیگه میگم عذاب وجدان نداشته باش و از خودت بدت نیاد! بعد خودم..!

یه روز بالاخره به آرامش می رسم...

چرا غذا نمیخوری؟ چرا اینهمه سیگار میکشی؟ تو که آزمایش دادی کلی... چیزیت نبود... بود؟ اگه نبود چرا اینقدرررر لاغر شدی؟ شبیه مردها 35 ساله شدی. خودتو دیدی اصلا؟ چرا اینجوری شدی؟ همش از دوری و عقد کردن پرستو؟ فقط بخاطر اون اینقدر لاغر شدی؟ آره لابد. مثل اون موقع که صورتت پر بود و بعد که پرستو رفت اونهمه وزن کم کردی. حالا بعد از 4 سال که عقد کرده دیگه شدی پوست و استخون. من اصلا کجای زندگیت بودم؟ نیکوی 1 ماهه خیلی قرب و ارزش بیشتری داشت پیشت!

نمیتونم. نمیتونم فکر کنم هیچی نشده. الآن میتونم خوب درک کنم که وقتی خواهش می کردم منو ببخشی و می گفتی بخشیدی ولی تو دلت هیچوقت نتونستی فراموش کنی... من کینه ندارم. ولی نمیتونم هضم کنم که وقتی من تمام اون روزها تمام فکر و ذکرم گرفتن کادوی سالگرد دوستیمون بود و حکم آشتی کنون هم داشت، تو با نیکو می رفتی کافه... باشه اصلا بیخیال. اون دو میلیون به درک که خرج خورد و خوراک و تفریح و لباس و مانتوی یه دختر غریبه کردی! لعنتی یه بار بگو ببخشید! یه بار بگو بهم یه فرصت بده. اصلا نگو. یه ذره فقط تلاش کن. نه برای بدست آوردنم. برای اینکه بگی دوستم داری! آه خدا! چرا اینقدر محتاج توجه و محبت این مرد هستم؟ بخدا که از همون ماه های اول میدونستم قراره دل نمونه برام...

عیب نداره... فقط باش... فقط تنها حرف مشترکمون داستان نویسی باشه... ولی باش. بدار از احوال کارت باخبر باشم. حرف دلت رو که دیگه خیلی وقته برام نمی زنی. فقط کار می مونه...

خسته شدم از حرف زدن. جز اینجا جایی نیست که خودمو خالی کنم... خدا بمون پیشم. لطفا. من رو بدون نماز هم بخواه. ولم نکن. آرامش بده بهم.

از کوزه همان برون تراود که در اوست...