71

خداوند مهربونم ازت خیلی ممنونم بخاطر تمام خوشی هایی که برام فراهم میکنی. که بنده های خوبت رو جلوی راهم میذاری و مهر منو به دل بنده هات میندازی. ازت ممنونم که هر وقت چیزی رو به خودت سپردم برام بهترین رو فراهم کردی. که با بهترین محبت هات اون دل شکستگی های دوران کودکی و نوجوونیم داره از یادم میره. ازت بخاطر اینکه خدای من شدی ممنونم. ممنونم که هستی عزیزم.

امروز رفتم خونه دنیا. از اول هفته منو جلوی بچه های دیگه دعوت کرد خونشون. یکم بد شد که جلوی همه گفت. مخصوصا شعله. انگار که بقیه کلم باشن! شعله هم دلگیر شد یه کوچولو ولی خب اینقد این دختر مهربونه یادش رفت و حتی خوشحال شد که میخوام برم. ساعت 3 با اینکه سرویس نبود ولی با ماشین شخصی رفتم از خوابگاه. قبل اینکه برسم یاد حرف بابا افتادم که بهم گفته هیچوقت دست خالی خونه کسی نرم. رفتم نیم کیلو شیرینی کشمشی گرفتم که خب جعبه ش کوچیک بود ولی میدونم که مامان دنیا نه توقع داشت و نه چیزی میگه که کم بود! دنیا خیلی شبیه مامانشه:) مخصوصا چشم و ابرو و لباشون. رفتیم تو اتاق دنیا و مامانش لطف کرد میوه آورد. دنیا لپ تاپشو روشن کرد و کلی از اجراهای رامبد رو نشونم داد با عکساش. عکس پسرداییش هیراد و عکسای خانوادگی:) یهو به ذهنم رسید که دنیا عود داره! خواستم که بیارتش و با کمک مامانش از بالای کمدش آوردنش! ولی ساز نزد برام. اول بخاطر حال و هواش که میدونستم دلش نمیخواد عود بزنه و بعدم هم یادش رفته بود هم ناخوناش بلند شده بود و با ناخون بلند نمیشه ساز زد! دوباره مامانش لطف کرد برامون چای و شیرینی آورد:) دنیا آلبوم عکسای بچگیش رو آورد و دیدمش که وقتی 10 ساله چه گوگولی و لپ دار بوده:)) بعدم که مجموعه ارزشمند کارت های عروسی که تو چند سال جمع کرده بود رو آورد که ببینم:) ساعت 6 و نیم بود و باید می رفتم دیگه. روبوسی کردیم و محکم بغلش کردم. دنیا اولین بار بود که محکم تر منو بغل کرد و فشار داد! لپمو بوس کرد و گفت مهسا از رشت نرو. حس کردم یه کوچولو تو چشماش اشک نشسته. به شوخی گفتم یکی رو پیدا کن برام که بمونم:) توس هال دینا خواهرش نشسته بود که اصلا شبیه دنیا نبود! یه لحظه حس کردم خواست باهام روبوسی کنه که خودم رفتم جلو و بوسش کردم:) دختر کوچولوی 14 ساله! مادرش خیلی مهربون بود و گفت که حتما یه بار برای شام یا ناهار بیام. منم واقعا با تمام محبتم جواب دادم و تشکر کردم بخاطر پذیرایی و مهربونی و لطفشون. خداحافظی کردیم و اومدم. الآنم توی سرویس نشستم و دارم برمیگردم خوابگاه.

با سپیده و شیوا و مونا و زهرا و نازنین خیلی صمیمی شدم. با فاطمه ی کم حرف هم همین طور. باهاش حرف می زنم و گاهی کم سر به سرش میذارم. می شینم کنار تختش و براش یه چیزی تعریف میکنم. سپیده بخاطر روح هنر طلبش با من حرف های مشترک داره. از تئاتر برام گفت و من کاملا درکش کردم. امروز ازم خواست براش کتابی که میخواد هدیه بده رو کادو کنم. که البته خراب شد و شرمنده شدم! دو سه تا نکته کوچیک گفتم بهش که با مهربونی تمام گفت ممنون بخاطر ذوقت و چیزای کوچیکی که با سلیقه میگی!

شیوا رو دوست دارم. بخاطر خوش رو و خوش خنده بودنش! و مونا که دیشب با لطف گفت چقدر خوبه که اینجوری رک هستی مهسا. گفت خوبه که الکی تعریف نمیکنی یا اگه آدم یه ایراد داشته باشه تو جوری میگی که طرف ناراحت نشه! و من غرق خوشی شدم که کسی از شخصیتم تعریف کرده! و زهرایی که پیش خودم گفت که مهسا خیلی خوبه و من خیلی دوستش دارم! نازنین که یک سال ازم کوچیکتره و من خیلی سر به سرش میذارم و طفلک خیلی با جنبه ست! شقایق هم که دو سه شب پیش برای دومین بار اومد خوابگاه هم سعی کردم باهاش رابطه خوبی برقرار کنم. میخواست کتلت درست کنه و من دو سه جا بهش کمک کردم! آخر هم کلی ازش تعریف کردم! بخاطر تمام این ها خوشحالم. خوشحالم که خداوند به من این لطف رو داشت و به من مدر و مادر و خانواده خوبی داد که من با اخلاق بزرگ شم. خوشحالم که خداوند مردی مثل مهرداد رو جلوی راهم قرار داد که من یاد بگیرم با ادب رفتار کنم حتی با آدم های بد.

دیروز با شعله و دنیا رفتیم پارک. از اون اتفاق مزخرفش که بگذریم خیلی خوش گذشت چون دنیا و شعله به همدیگه اعتماد کردند و از زندگیشون گفتن. و به خودم بالیدم که تو تمام این مدت هیچوقت حرف یکیشونو برای دومی نبردم و حتما اعتماد جفتشون به من بیشتر شده که دیدن هیچ کدوم از رازهایی که بهم گفتن رو به اون یکی نگفته بودم! بخاطر اینکه شخصیتم اینجوری بار اومده از پدر و مادرم باید تشکر کنم.

شعله عکس سه نفری مون رو گذاشت پروفایلش:) بی حد و اندازه بهم احساس خوبی داد!

خدا جانم؟ ممنونم ازت... بخاطر تمام زندگیم ازت ممنونم...

از کوزه همان برون تراود که در اوست...